Graag vertel ik jullie het verhaal van mijn eerste Camaro, na al bijna 30 jaar lang Corvette eigenaar te zijn. Ik begon mijn hobby met een 1986 Corvette C4 waar echt van alles aan mankeerde en werd toen verliefd op een ’93 ZR-1 die ik dik 16 jaar lang heb gehad. Als dagelijkse auto kocht ik toen een Torch Red 2000 C5 coupe en gedurende die tijd ontdekte ik het enorme plezier van “cabrioleren”, zoals mijn vrouw het gekscherend noemt. De coupe werd ingeruild voor een 2004 C5 convertible die ik persoonlijk in Amerika kocht op de befaamde jaarlijkse “Corvettes at Carlisle” meeting, een bijzonder avontuur op zichzelf. Jaren later maakte ik een uitstapje naar het kamp van Mustang, maar keerde uiteindelijk terug in de Corvettefamilie door weer een ’86-er te kopen, dit keer een Yellow Pace Car Replica die ik 10 kilometer van mijn woonplaats vond. Als liefhebber van de jaren ’80 blijft de C4 mijn favoriete Corvette. De 2016 Mustang GT convertible was ons echter dermate goed bevallen dat ik op zoek ging naar zijn GM broer.
In eerste instantie overwoog ik een redelijk recente Camaro, omdat we vooral genoten van het comfort en de luxe van de moderne Mustang, maar dat plan ging snel overboord. De belangrijkste reden dat ik mijn Mustang redelijk snel weer verkocht was de kosten. Er zit niet alleen veel geld in zo’n auto vast, ook wegenbelasting, verzekering en onderhoud zijn relatief duur. Ik wilde ook geen eerste of tweede generatie, omdat die inmiddels ook aardig prijzig zijn en de oudere techniek een heel ander rijcomfort geeft. De focus kwam hierdoor net als bij de Corvette te liggen op de jaren ’80: betaalbaar, uitzicht op wegenbelastingvrij rijden en man, wat is die 3e generatie toch eigenlijk mooi! En net als de C4 Corvette: ondergewaardeerd.
Op meetings had ik al verschillende 3e generatie Camaro’s bekeken en ik kwam erachter dat ik moest gaan wennen aan het feit dat het geen cabrio zou worden. Deze werd namelijk pas vanaf 1987 gebouwd en dat was meteen het laatste jaar dat de auto vrij van wegenbelasting zou kunnen worden. Mijn zoektocht resulteerde in twee Z28’s, beiden uit 1986. De ene, een donkerrode, had een interessante prijs, een prachtige kleur (die niet origineel was), maar er was veel aan “gerommeld”. Zo had deze de gewijzigde bodystyle van 1992 en het interieur lag half uit elkaar. Er was geen historie bij de auto, maar laten we eerlijk zijn: de Camaro was eigenlijk de Opel Ascona van Amerika en wie hield er nu een volledig dossier van zijn Ascona bij? De andere, een blauwe, had een iets hogere prijs en een originele maar iets minder mooie kleur en was in prachtig gerestaureerde staat. Dit exemplaar ging vergezeld van een map met originele aankooppapieren, facturen en een buildsheet en ondanks dat het een doodgewone Z28 is, is het toch altijd leuk om de historie van een auto te weten. De koop was snel gesloten en de blauwe Z28 werd op 29 augustus 2023 overgeschreven op mijn naam.
Stukje historie
Mijn Camaro is geproduceerd in de Norwood fabriek en op 21 oktober 1985 vond de pre-delivery inspectie plaats voordat de auto naar Criswell Chevrolet te Gaithersburg ging om verkocht te worden (deze dealer bestaat nog steeds). Op 26 februari 1986 zette ene Kimberly Sue Echelberger haar handtekening onder het koopcontract en twee dagen later werd de auto op haar meisjesnaam overgeschreven. Later trouwde ze met Danny Spletter en zou ze onder haar getrouwde naam één van de eerste patiënten worden van een belangrijk onderzoek aan de Michael J. Fox Foundation omdat ze helaas op relatief jonge leeftijd werd gediagnostiseerd met Parkinson. Op internet is over dit onderzoek te lezen en komt zij als Kimberly Spletter voor op de website van de Foundation. Ze is ook onder deze naam te vinden op Facebook, maar ik vermoed dat ze inmiddels te ziek is om persoonlijk te posten, want ik zie geen recente berichten van haarzelf (wel van haar man, Danny). Ze verkocht de auto op 15 juni 2011 aan een Nederlander, want haar naam en adres zijn te vinden op een Title die ik heb met daarop een stempel “Export Approved” en zes dagen later werd de auto op Nederlands kenteken geregistreerd, aldus het Carfax rapport.
Na aankomst in Nederland waren er al snel een paar dingen niet meer origineel, volgens foto’s. De auto was voorzien van zwarte Torq Thrust Classic velgen en het bekende achterspoilertje was zilvergrijs gespoten. Vermoedelijk waren de originele velgen na 25 jaar trouwe dienst niet meer zo netjes. De rest van de auto had natuurlijk hetzelfde lot ondergaan en de beslissing werd genomen om hem compleet te restaureren.
Het fotodossier van de restauratie laat zien dat de auto tot zowat de laatste schroef uit elkaar is geweest en het eindresultaat heeft me al heel wat complimenten opgeleverd. De kleuren zijn prachtig teruggebracht naar de originele Bright Blue Metallic met de onderste rand in Silver Metallic. De velgen zijn na een uitstapje naar after market wielen ook weer terug origineel en zelfs de logo’s binnen en buiten zijn vervangen door nieuwe exemplaren. De motorruimte is in kleur gespoten en nieuwe vloeistofreservoirs, dynamo en mooie reproducties van de stickers zijn de kersen op een erg mooie taart. Ook het interieur is in originele kleur en er is een correct model radio aanwezig, al moet ik nog wel testen of die werkt en daarna aansluiten (was los bijgeleverd). De stoelen zijn vervangen door exemplaren uit een 4e generatie Camaro omdat deze blijkbaar lekkerder zitten. Ik kreeg ook een extra set targa tops bij de auto en nu heb ik een set met prachtig glas en iets mindere rubbers en een set met glas met wat krasjes maar erg mooie rubbers. Eens kijken of ik daar ooit één mooie set van kan maken.
En hoe rijdt ie?
Tijdens de eerste ritjes vielen me wel wat dingen op, maar je moet nog aan een auto wennen en het was weer even geleden dat ik met een carburateur onderweg was. De motor had soms wat moeite om op toeren te komen, hij leek zich te verslikken als je tijdens het rijden gas gaf (bij inhalen). Het duurde vaak 3 à 4 seconden voordat het blok het commando-van-de-voet opvolgde. Mijn Z28 was, in tegenstelling tot sommige van zijn TPI injectie collega’s, uitgerust met een carburateur die werd aangestuurd door een (voor die tijd) geavanceerde computer (ECU) en bijbehorende sensoren verspreid over motor en uitlaat. Op papier een prachtig systeem maar in de realiteit van een bijna 40 jaar oude auto blijkt dit alles veel te ingewikkeld en foutgevoelig te zijn. Na wat speurwerk werd het duidelijk dat een aantal sensoren defect was, enkele waren zelfs met de noorderzon vertrokken (tijdens de restauratie?) en de ECU hing met een doorgeknipte 12volt draad werkeloos onder het dashboard. Alles terug naar origineel brengen bracht risico’s met zich mee: was de computer nog in werkende staat? Reparatie of een vervanger zoeken was duur en weinig mensen hadden verstand van dit systeem, omdat het net als de Crossfire systemen maar enkele jaren was gebruikt. Ik ben zelf wel van het origineel houden, maar toen iemand me wees op het feit dat een Z28 met 88.132 geproduceerde exemplaren in 1986 nooit echt zeldzaam zou worden werd de knoop doorgehakt: we gingen een paar jaar terug in de tijd, terug naar een traditionele carburateur. Goedkoper, betrouwbaarder en veel gemakkelijker te onderhouden.
Ook hoorde ik bij het rijden op de snelweg een zacht “zingend” geluid, dat van onder de auto leek te komen. Ik dacht aan de voorste wiellagers, want daar zat wat speling op, maar vervangen hielp niet. Na de winterstop werd het geluid erger en leek het meer op een draaiende zaagmachine. Bij het openmaken van het differentieel bleek er gelukkig nog olie in te zitten, maar deze leek wel glitterverf door alle metaaldeeltjes. Tijdens het vervangen van de carburateur is er dan ook maar meteen een revisie van het differentieel uitgevoerd.
De LG4 die de Camaro aandrijft loopt met de nieuwe carburateur een stuk beter, alles “hangt veel beter aan het gas”. Met 165pk is het geen spierbundel, maar da’s niet erg. De prachtige V8 roffel uit de custom dual RVS uitlaten compenseert dat ruimschoots. Ik ben de vijftig inmiddels gepasseerd en dan zakt de behoefte om met je C5 met open dak op de Duitse Autobahn achter een Ferrari aan te jakkeren of om “300” op de teller van je ZR-1 te zien. Nu is het meer rustig cruisen, samen met mijn vrouw op zoek naar een meeting of terrasje in de buurt. En zij stelt het rijcomfort en de royale binnenruimte van de Camaro ook erg op prijs. De 305 V8 heeft ook nog steeds een aardig koppel waardoor je nog best vlot wegkomt bij de stoplichten. Wellicht draagt het geluid bij aan deze illusie, want ik werd er laatst met gemak uitgereden door een hipster in een BMW 1 serie, maar niet voordat hij met een grote grijns op zijn kop zijn duim naar me opstak.
Voor mij is deze auto volop genieten. Wat klinkt zo’n ietwat onregelmatig lopende carburateurmotor toch lekker in vergelijking met die strak lopende injectiemotoren. En wat is het relaxed om met het targadak open naar je bestemming te cruisen. De Corvette Pace Car gaat in de verkoop, twee hobby-auto’s is me wat te gortig met zoveel hobbies en zo weinig tijd, en de Camaro is nu onze weekend-cruiser.
Cenobyte 